طاقت خواندن این مطلب را دارید؟!

قبل تحریر

1-مطلب این پست رو در وبلاگ یکی از دوستان خوندم و بسیار منو متاثر کرد و با اجازه ایشان آن را باز نشر می کنم.

براستی در کجا ایستاده ایم و ما را چه می شود؟!

داستان مادرانی که برای تامین حداقل زندگی جگر گوشه هاشون تن فروشی می کنند.

داستان مادری که از شدت گرسنگی فرزندانش از یک فروشگاه زنجیره ای یک بسته گوشت می دزدد و دستگیر می شود و باقی قضایایی  که در روزنامه ها خوانده اید.

داستان هایی از این دست را زیاد خوانده ایم وشنیده ایم .

به نظر شما علت اینکه از این دست مسائل در کشورمان زیاد شده چیست؟

به نظر من زنگ خطر بروز اینگونه مسائل زمانی نواخته شد که در دولت های نهم و دهم هرگز بروز مشکلات اقتصادی ،گرانی ها و کاهش قدرت خرید مردم از سوی مسوولان امر پذیرفته نشد و همواره مدیران اجرایی کشور وضعیت مطلوب و رویایی را برای مردم ترسیم نمودند و حتی در این روزها رییس جمهور 2 بار تاکید کرد که ما امروز در ایران گرسنه نداریم و وضعیت اقتصادی کشور بسیار مطلوب است و 10 درصد رشد نیز داریم!(10 درصد رشد اقتصادی می دانید یعنی چه؟!!!!)

این زنگ خطر ها به عناوین مختلف وتوسط بسیاری از صاحب نظران نواخته شد ولی در دستگاه اجرایی کشور گوش شنوایی یافت نشد.

اگر اشتباه نکنم در سال 87 بود که آیت ا... شاهرودی رییس وقت قوه قضاییه از شدت فشار اقتصادی به مردم، شکایتی بسیار ملایم کرد و در پی آن روزنامه حزبی و کاملا جناحی ایران که وظیفه اش فقط به به و چه چه برای دولت است چنان هیاهویی به راه انداخت و چنان هتاکی هایی به آیت ا... شاهرودی کرد که آنسویش ناپیدا بود(در همانروزها من در یادداشتی در روزنامه جهان اقتصاد مطلبی نوشتم با عنوان حرمت ها را حفظ کنیم)

حال امروز زمانی است که سر بازکردن دمل چرکین فشار اقتصادی به مردم را می بینیم.

2- یک مقدار اگر ورزشی بزنم که ناراحت نمی شوید؟

فصل نقل و انتقالات لیگ برتر فوتبال رو به پایان است واخباری درباره مبلغ قرارداد ها منتشر می شه که از کله آدم دود بلند میکند.

777 میلیون تومان،600 میلیون تومان،550 میلیون،400 میلیون تومان  مبالغی است که برای یک فصل 6 ماه بلکه کمتر به بازیکنان لیگ برتر پرداخت می شود.تازه خود سازمان لیگ سقف 350 میلیون تومان رادر نظر گرفته است.

در حالی که در لیگ  برتر باشگاه خصوصی کم داریم و اکثریت باشگاه ها وابسته به دولت هستند این سوال پیش می آید که پرداخت این پول ها که متعلق به خزانه کشور و مردم می باشد به بازیکنانی که فقط اسم حرفه ای را یدک می کشند چه توجیهی دارد و آیا دولت مجاز است  که این مبالغ را به آنان پرداخت نماید؟

یکی از دلایلی که امروز شاهد سقوط اخلاقیات در فوتبال ایران هستیم همین حاتم بخشی ها و پرداختهای کلان از جیب مردم به یازیکنان می باشد.

وقتی به یک بازیکن بیست و یکی دوساله 500 میلیون تومان بابت یک فصل پرداخت می شود آنوقت شما انتظار دارید این بازیکن به دور از حاشیه بوده و اصطلاحا خدا را بنده باشد؟

دقت کنبد ارقامی که گفته شد حتی توسط نخبه ترین و متخصص ترین اقشار کشور به سختی قابل تحصیل است حال تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل.

حالا شما راضی هستید پولی را که به صورت مالیات به دولت پرداخت کرده و انتظار دارید جهت رفاه و آبادانی ایران عزیزمان هزینه گردد به جیب بازیکنان بی اخلاق و پرحاشیه ای ریخته شود که کارکردی هم برای کشور ندارند.

من که حتی برای 1 ریال آن راضی نیستم شما را نمی دانم .

آیا اگر این پول های کلان صرف بهبود وضعیت معاش مادرانی که در بالا ذکر کردم بشود راضی تر نیستیم؟

 ------------------------------------------------------------------------------

تلاش پسرکی 12 ساله برای نجات مادرش از تن فروشی

 

 چگونه بغض فروخورده اش را فریاد خواهد زد؟ و کی؟

«امین» را می گویم. پسر ١٢ ساله ای که برایم از خصوصی ترین راز دردناک زندگیش گفت.


غالبا"این منم که بدنبال خبر و ماجرا می روم ولی گاهی هم خبر و ماجرا به سراغم می آید! مثل این ماجرا که با یک s.m.s اشتباهی به سراغم آمد!

ده دوازده روز قبل پیامکی روی تلفن همراهم گرفتم که «فوری با من تماس بگیر! مهمه!» شماره آشنا نبود اما بهتر دیدم تماس بگیرم.

پسرکی جواب داد و قبل از هر چیز حرفهایش را قطار کرد.

گفت:«من امین پسر سیمین هستم. (اسامی را تغییر داده ام). این s.m.s رو برای همه اسمهایی که توی موبایل مامانم بود فرستادم تا به همه مشتریاش بگم تو رو خدا دیگه بهش زنگ نزنید.»

راستش فکر کردم شاید مادرش،فروشنده یکی از مغازه های محل باشد! اما یادم نمی آمد شماره ام را به فروشنده ای داده باشم.

پرسیدم:« مادر شما چی میفروشن پسرم؟»کمی مکث کرد.بعد با خجالت و آرام گفت: «تنش رو!» اول شوک شدم.اما زود مسلط شدم و کمی آرامش کردم و بهش اطمینان دادم مادرش را نمی شناسم و شماره را اشتباه گرفته است.

اما از چیزی که پسرک درباره مادرش گفته بود،هنوز بهت زده بودم.«تنش رو می فروشه»! باقی حرفهایش را دیگر نمی شنیدم. اما دست آخر چیزی گفت که یقین کردم باید او را ببینم!

امین یک پسر «ایرانی» است.ایرانی. این را حتی برای «یک لحظه» هم فراموش نکنید.

هنوز نمی دانم این پسر، چرا اینقدر زود به من اطمینان کرد؟ گرچه اطمینانش بیجا نبود و من واقعا" به قصد کمک به دیدنش رفتم و اگرچه بعد از حدود ٩ روز،هنوز هیچ کمکی نتوانسته ام به او و خانواده اش بکنم.

با اجازه خودش، ماجرا و اسامی را با مختصری «ویرایش و پوشش» نقل می کنم تا نه اسمها و نه مکانها،هویت او را فاش نکند.

پس امین یک اسم مستعار است برای پسری که مرا «امین» خود و امانتدار رازهایش دانست.پسری که بعدا"دلیل اعتمادش را گفت:«صدای شما، یه طوری بود که بهتون اعتماد کردم.با اینکه چندتا مرد دیگه ای که بهم زنگ زدن،فحش دادن و داغ کردن، اما شما عصبانی نشدین و آرومم کردین.همون موقع حس کردم نیاز دارم با یک بزرگتر حرف بزنم!یکی که مثل پدر واقعی باشه.بزرگ باشه نه اینکن هیکلش گنده شده باشه!»

حس کردم پسرک باید خیلی رنج کشیده باشد که اینطور پخته و بزرگتر از سنش بنظر می آید.

امین حدود ٢ ماه پیش فهمید مادرش، شروع به «تن فروشی» کرده است!

مادرش که «یک تنه» سرپرستی او و خواهر کوچکترش را برعهده دارد و زن جوانی است که امین می گوید «زنی معصوم مثل یک فرشته» است.اما اگر شما جزو جمعیت پانزده میلیونی فقیر این مملکت نیستید، لابد اینجا و آنجا «شنیده اید» که در این سرزمین، «خط فقر» به چنان جایی رسیده که فرشته های بسیاری به تن فروشی مجبور شده اند!

امین از روز اولی که مادرش بالاخره مجبور شد خودفروشی کند و به خانه دو پسر پولدار و نشئه رفت،خاطره سیاهی دارد.می گوید «خاطره سیاه»! و این ترکیبی نیست که یک بچه ١٢ ساله به کار ببرد، حتی اگر مثل او «باهوش و معدل عالی» باشد! اما غم، همیشه مادر شعر است.اندوه،مادر سخنانی است که گاه به شعر شبیه اند! و گاه خود شعرند..

امین گفت آن روز مادرش دیگر ناچار بود، زیرا «هیچ هیچ هیچ راهی برای سیر کردن من و خواهر ٨ ساله ام سراغ نداشت»!

مادر بیچاره و مستأصل،پیش از رفتن به خیابان و شروع فحشاء، حتی نماز هم خوانده بود و این طنز سیاه روزگار ماست.

 او کلی با خدایش حرف زده و نجوا کرده بود! شاید از خدا اجازه خواسته تا این گناه ناگزیر را انجام دهد! یا شاید پیشاپیش استغفار و توبه کرده!

کسی نمی داند! شاید هم خدایش را سرزنش می کرده است!کاش می شد فهمید او با خدا چه ها گفته است؟ در شبی که قصد کرده برای نجات فرزندانش از زردی و گرسنگی، به آن عمل تن دهد.این سئوال بزرگ همیشه در ذهن من هست که او با خدا چه ها گفته است؟

بعد به قول امین با دلزدگی و اشکی که تمام مدت از بچه هایش پنهان می کرد،کمی به خودش رسید و خانه و خواهر کوچکتر را به امین سپرد و رفت! امین مطمئن شده بود مادرش تصمیم سخت و مهمی گرفته است.چون در آخرین نگاه،بالاخره خیسی چشمان مادر بیچاره را دید.

چند ساعتی گذشت و خواهرش خوابید ولی امین با نگرانی،چشم براه ماند: « حدود ١٢ شب مامانم کلید انداخت و اومد تو! ظاهرش خیلی کوفته و خسته تر از وقتای دیگه ای بود که برای پیدا کردن کار یا پول یا خریدن جنس قرضی بیرون می رفت و معمولا" سرخورده و خسته برمی گشت.

مانتوش بوی سیگار می داد.مادرم هیچوقت سیگار نمی کشه.با اینکه نا نداشت،ولی مستقیم رفت حمام.

رفتم روسری و مانتوشو بو کردم و مطمئن شدم لباسهاش بوی مرد میدن.از لای کیفش یه دسته اسکناس دیدم!

با اینحال یکهو شرم کرده.از اینکه درباره مامان خوبم چنین فکر بدی کرده ام، خجالت کشیدم.گفتم شاید توی تاکسی،بوی سیگار گرفته باشد!گفتم شاید پولها را قرض کرده باشد! اما یکهو از داخل حمام،صدای ترکیدن یک چیز وحشتناک بلند شد. بغض مامان ترکید و های های گریه اش بلند شد...»
دو جوان که در آن شب، فقط به اندازه اجاره ٢ماه خانه خانواده امین، گراس و مشروب و مخدرمصرف کرده بودند،طبیعتا" آنقدرها جوانمرد نبودند که از یک «مادر مستأصل» بگذرند و او را بدون آزار و با اندکی کمک و امیدبخشی از این کار پرهیز دهند.

امین از آن شب که مادر را مجاب کرد با او صادق باشد و همه چیز را از او شنید،دنیای متفاوتی را پیش روی خود دید. بقول خودش این اتفاق،یک شبه پیرش کرد.

او دیگر نه تمرکز درس خواندن دارد و نه دلزدگی و بدبینی،چیزی از شادابی یک نوجوان دوازده ساله برای او باقی گذاشته است.امین آینده ای بهتر از این برای خواهر کوچکش نمی بیند که روزی،به زودی، او نیز به تن فروشی ناگزیر شود.

چند بار؟ چند بار کبودی آزار مردان غریبه را روی بازوها و پای مادرش دیده باشد،کافی است؟ چند بار دیوانه شدن و به خروش آمدن مادرش را دیده باشد، کافی است تا چنان تصمیمی بگیرد؟ امین کلیه خود را به معرض فروش گذاشته است.اما می گوید تا می بینند بچه ام،پا پس می کشند و گواهی از بزرگترهایم می خواهند:«نه! اینطور نمی شه!»امین می خواهد بداند آیا می تواند کار بزرگتری بکند؟ کاری که مادر فرشته خو و خواهرکش را، برای همیشه از این منجلاب نجات بدهد؟

او واقعا" دارد تحقیق و بررسی می کند که آیا می تواند اعضای بدنش را تک به تک پیش فروش کند؟ و آیا می تواند به کسی اطمینان کند که امانتدارانه، بعد از مرگش، اعضایش را تک به تک به بیماران بفروشد و پولشان را بگیرد و با امانت داری به مادر و خواهرش بدهد؟و اینکه چگونه مرگی، کمترین آسیبی به اعضای قابل فروشش خواهد رساند؟ تصادف؟ سم؟ سیم برق؟

شاید برای یافتن آن فرد امانتدار، او حاضر شد راز بزرگش را بمن بگوید.منی که کشش درک انجام چنین کاری را از یک پسربچه نداشتم تا آنکه از نزدیک دیدم.و وقتی دیدم، آرزو کردم که ای کاش روزگار از شرم این واقعه، به آخر می رسید.
از او خواسته ام فرصت بدهد شاید فکری کنم.شاید راهی باشد.از وقتی که با حرفه ام آشناتر شده،اصرار دارد خودم این مسئولیت را قبول کنم و «وکیل بدن» او شوم! خودش این عبارت را خلق کرده. «وکیل بدن»! ذهن این پسر دوست داشتنی، سرشار از ترکیبهای تازه و کلمات بدیع و زیباست.

در شروع،سئوالم این بود که امین ١٢ ساله کی و چطور بغضش را فریاد خواهد زد؟ و حال می پرسم وقتی بغض او و امثال او ترکید،این جامعه ما چگونه جامعه ای خواهد شد؟و چه چیزی از آتش خشم فریاد او در امان می ماند؟ذهنم بیش از گذشته درگیر این نوع «بدن فروشی» شده و کار این پسر را، یک فداکاری «پیامبرانه» می دانم که پیام بزرگی برای همه ما و شما دارد.این روزها دایم دارم به راهها فکر می کنم.آیا راهی هست؟

به نقل از وبلاگ رزمنده

http://razmande20.persianblog.ir

 -------------------------------------------------------------------------------------

 بعد تحریر:

فقط می توانم بگویم موضوعی که خواندیم متاثر کننده بود.

در این جا قصد ندارم از عمل مادر امین دفاع کنم و یا آن را نکوهش کنم فقط یقین دارم تا خود را جای این زن قرار ندهیم نمی توانی قضاوت عادلانه ای داشته باشیم.

به یاد داشته باشیم یک پدر و مادر برای تامین حداقل معیشت و رفاه خانواده خود دست به هر کاری می زند ولو آنکه این کاری باشد که مادر امین کرده است.

در شرایط بحران اقتصادی باید منتظر موارد بیشتری از این دست بلکه حتی دلخراش تر هم باشیم.

راستی تکلیف نسل  فردای ایران که باید این سرزمین را بسازند چه می شود و آن ها به کدامین سو می روند. 

قضاوت در نهایت با وجدان بیدار خواننده است و مطمئن هستم هر نوع قضاوت خواننده بر اساس منطق و وجدانش خواهد بود مشروط به آنکه تعصبات خشک را کنار بگذاریم.

/ 44 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
علیرضا

از خوندن مطلبت خشکم زد نمیتونستم از جا بلند شم هیچ چیز برای گفتن ندارم جز امید به بهبودی این وضعیت بازم بگید اقتصاد زیر بنا نیست...

الف.پ

کاش یه پست تازه بزاری با کراهت می ام خیلی اعصابم بهم می ریزه وقتی دوباره مطالبت تو ذهنم مرور میشه اومدم بگم به روزم خوشحال می شم ببینمت

رها

بابا صبرم یه حدی داره! چرا هر روز اینجا مثل دیروزشه! ............................................................. سلام...[گل]

پرنیان

سلام پرنيان بر سر انتخاب ها حرف دارد. شما چطور؟؟؟؟ منتظرتان هستم.گل

جواد

موافقم نه تنها مادر اون پسربچه که شاید الان هم خیلی از دوستای من به خاطر وضع نامناسب اقتصادی به کارهای خلاف کشیده شدن تا کی مردم باید عذاب بکشند و دروغ بشنوند؟؟؟

میثم

سلام رضا جان خیلی دردناک بود ...

میثم

راستی رضا جان میتونیم با هم تبادل لینک کنیم؟[لبخند][گل]

آدم بزرگ

واقعا متاثر کننده بود . شهید مطهری در کتابش میگه روح اسلام در بین مسلمین مرده و فقط اسم مسلمون رو یدک می کشد مثل یک پوسته ی تو خالی . وگرنه چرا در مملکت مسلمین باید همچین بلایی سر یک خانواده بیاد و بقیه راحت زندگی خودشون رو بکنن .در زمان حکومت امیرالمونین وقتی ایشون شنید در دورافتاده ترین جای مملکت مسلمین زینت یه زن یهودی رو به زور ازش گرفتن فرمود : اگر یه مرد مسلمان از غم این ظلمی که به این زن در بلاد مسلمین شده ، از غصه جون بده و بمیره من تعجب نمیکنم و بهش حق میدم . آیا الان جا نداره از این غم بزرگ مرد های ما جون بدن؟ واقعا دولت به چه حقی به یک فردی که هیچ برتری نسبت به دیگر مردم نداره و فقط دنبال یه توپ میدوه و ورزش میکنه از 100 تا مهندس بیشتر پول میده؟؟ مگه مهندسای ما ماهی 500 تومن حقوق نمیگیرن؟ مگه اون فوتبالیست چه گلی به سر ما زده؟؟؟ نتیجه این تبعیض ها میشه این زن و بچه ها... پیامبر فرمود : الملک یبغی مع الکفر و لا یبغی مع الظلم

مانی.ر

سلام آقای رضا نوحی. خسته نباشید.واقعا متاثر شدم. شاید این مطلب رو با درج لینک در وبلاگم بذارم. همین الانم وبلاگ شما رو لینک میکنم. موفق باشید. وبلاگ دانشجویان علوم اجتماعی دانشگاه مازندران-89